Οικουμενικoς Πατριαρχης Γρηγόριος Ε' Μια μορφη της Επαναστασης του 1821

Τετάρτη, 23 Μαρτίου 2016

0 σχόλια


Εγώ, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Γρηγόριος Ε', βιαζόμενος από της Πόρτας, σας στέλλω αφοριστικά [...] Εσείς, όμως, να τα θεωρείτε αυτά ως άκυρα, καθότι γίνονται με βίαν και δυναστείαν και άνευ της θελήσεως του Πατριάρχου...». Τα μάτια του καρφωμένα στο χαρτί μήτε ήθελε να τα σηκώσει, είτε γιατί με άγρυπνο και επίμονο βλέμμα τον παρακολουθούσε ο Σουλτάνος Μαχμούτ Β', είτε γιατί με βάρος στην καρδιά έπλαθε τούτα τα λόγια. Ουδείς ποτέ δεν ήταν σε δυσχερέστερη θέση από κείνον σκεφτόταν, ουδείς ποτέ δεν αναγκαζόταν να αφορίσει τους επαναστάτες του Έθνους του, τους επαναστάτες της ελευθερίας... και με τέτοιες σκέψεις το κεφάλι του όλο και περισσότερο βούλιαζε, μα εκεί στον βούρκο των σκέψεων του μία φωτεινή ελπίδα ανέτειλε μέσα του, πως μονάχα ένα μούδιασμα θα προκαλούσε στους επαναστάτες και πως δε θα πτοούνταν ανασταλτικά με αυτόν τον άκυρο, όπως τον έγραφε αφορισμό για την επανάσταση. Σήκωσε το κεφάλι αργά και με διστακτικά τρεμάμενα χέρια παρέδωσε το έγγραφο για να παραδοθεί στον Αλέξανδρο Υψηλάντη και η πένα έγραφε 23 Μαρτίου 1821. ήξερε ότι θα ερχόταν μία αρχή καινούρια στον ελληνισμό αλλά και ένα τέλος. Το δικό του το τέλος.

Αποκριες και εκκλησια! μια ιδιορρυθμη σχεση

Δευτέρα, 7 Μαρτίου 2016

0 σχόλια
                                                                  
Πίσω από τις μεταξένιες κουρτίνες των ανακτόρων, πίσω από τα άγουρα βλέμματα του λαού, πίσω ακόμα και από την αυγή της άνοιξης πλέκουν μια ιστορία, εκείνοι που η κλεψύδρα της ιστορίας της γης τους έχρισε συγγραφείς της. Ακόμα μια ιστορία για να καθορίσουν ακόμα μία πρακτική, ακόμα ένα ανθρώπινο έθιμο. Οι δείκτες του χρόνου δείχνουν 6η Οικουμενική Σύνοδος και τα βλέφαρά  ενός νεαρού άνδρα, που κοιτά τον ουρανό, κλείνουν αργά για να μεταφερθούν ψυχικά σε εκείνη την αίθουσα, εκείνο τον χρόνο, 692 μ.Χ. Βίωμα ή όραμα;

Πίσω από μια μαρμάρινη κολόνα με σφιγμένο το σώμα τους παρακολουθούσε. Ήταν εκεί και ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος και άλλοι περίπου 200 Επίσκοποι. Το ήξεραν, το γνώριζαν καλά πως βρίσκονταν αντιμέτωποι με ένα αρχαίο έθιμο, με μια συνήθεια, που είχε ενσωματωθεί στα πλαίσια της κοινωνικής δομής, ένα έθιμο όμως, που σύμφωνα με τις πεποιθήσεις τους, αναπαρήγαγε ειδωλολατρικά έθιμα και αποσυντόνιζε την ηρεμία της κοινωνίας, την Αποκριά. Ο νεαρός άνδρας πίσω από την κολόνα με το δεξί του χέρι ακουμπισμένο στον τοίχο τα όσα υποστήριζαν άκουγε, για τα όσα συγκρούονταν έπαιρνε μες στης σιγής την σκέψη του θέση.

Ώσπου μια φωνή βροντερή από το τραπέζι ηχηρά είπε: “Δύο είναι οι λύσεις δια το αρχαιοδιονυσιακό έθιμο των Αποκριών και τις 2 θα συζητήσουμε και από τις 2 τη μία μονάχα καθολικά θα εφαρμόσουμε”. Τα βλέμματα όλων στράφηκαν επάνω του, καθώς αυτός έβαζε δύναμη στα πόδια να σηκωθεί όρθιος, ώστε να γίνεται αντιληπτός από το σύσσωμο πλήθος, ακόμα και από τον κρυμμένο νεαρό άνδρα. Πριν καν το στόμα του εκφράσει τις σκέψεις του, οι συνομιλητές με βαβούρα τον παρότρυναν να μιλήσει.

oταν οι Καλλικαντζαροι γυρνανε στη βαση τους

Τετάρτη, 6 Ιανουαρίου 2016

0 σχόλια
Η πόρτα του χρόνου δεν κλείνει ποτέ στις καρδιές των ανθρώπων, που αγάπησαν. Η πόρτα του χρόνου μένει ανοιχτή για να θυμάσαι τις στιγμές εκείνες, που το μυαλό από άμυνα προσπαθεί μάταια να τις ξεχάσεις. Για κάποιους είναι απλά παραθύρι, για κάποιους πόρτα κάστρου τον Μεσαίωνα και για κάποιους, δηλαδή για τους πρωταγωνιστές τούτης της ιστορίας μας είναι διέξοδος, ναι είναι πόρτα διέξοδος από τη λογική τους και από ό,τι το μυαλό τους επιτάσσει. Μα ας χαμηλώσουμε τη φωνή μας, σστ γιατί σα να τους βλέπω να πλησιάζουν.

“Φέτος δεν κάναμε πολλά, φέτος τα κάνανε μόνοι τους, μονάχοι κατέστρεφαν τις γιορτινές τους μέρες”. Το κοντό σώμα ενός ασχημόμορφου πλάσματος, καλικάντζαρου, εμφανίστηκε στη γωνία ενός δρόμου όταν το φεγγάρι τους καλωσόριζε μισογεμάτο για το τελευταίο φετινό τους βράδυ στην πραγματικότητα του πάνω κόσμου.
“Είναι που και οι ίδιοι πια δεν πιστεύουν, δεν πιστεύουν στην αγάπη. Διώχνουν μακριά τις χαρμόσυνες στιγμές τους. Αλλά αυτό Μανδραγήρα έχει ένα καλό, αυξήθηκε το πελατολόγιο μας αρκετά, αν και δεν χρειάζονταν τη βοήθειά μας για να μουρτζουφλιάσουν στη γωνία του καναπέ τους, εμείς τους βάζαμε και άλλες τρικλοποδιές”. Τα κοντά του ποδαράκια πήδηξαν πάνω από κολονάκι γερτό στην άκρη του πεζοδρομίου και απτόητος περπατώντας συνέχισε: “Πού πάμε τώρα;”
“Στα καλύτερα” απάντησε ο Μανδραγήρας, ο οποίος προπορευόταν αρκετά. “Αύριο μας διώχνουν πάλι, καταφτάνει ο παπάς με την αγιαστούρα του και εμείς θα χαθούμε ξανά, οπότε ποιο είναι το καλύτερο πράγμα να κάνουμε τελευταίο βράδυ της ύπαρξής μας εδώ;”
“Όχι πάλι Μανδραγήρα, όχι και φέτος εκείνη η χρονομηχανή”.

γεννηση χριστου - εσυ με ποια ματια την βλεπεις;

Παρασκευή, 25 Δεκεμβρίου 2015

0 σχόλια


“Ξυπνήστε, ξυπνήστε”. Η μητέρα πάνω από τα κεφάλια 2 μικρών παιδιών σκουντούσε τους ώμους τους να σηκωθούν, ήταν ειδική μέρα, ήταν γιορτινή μέρα, ήταν μέρα Χριστουγέννων. Ίσα που πρόλαβε το ένα να τραβήξει την κουβέρτα να ξανασκεπαστεί όταν το δεύτερο του την ξαναέβγαλε από πάνω του. “Δεν ακούς τι είπε η μαμά; Κουφό είσαι; Είναι ειδική μέλα, είναι μέλα Χιστουγέννων. Σήκω!” Αυτό ήδη σηκωμένο, που ήταν και το μικρότερο, με το ένα μπατζάκι φορεμένο το καλό παντελόνι και με το άλλο μπατζάκι του να φοράει την πιτζάμα έσπρωχνε τον μεγάλο αδερφό του να ξυπνήσει, ο οποίος αντιστεκόταν σθεναρά στο πολύ πρωινό ξύπνημα. “Σε 20 λεπτά πρέπει να 'μαστε έξω από το σπίτι, για να βλέπω τα αγόρια μου να ετοιμάζονται!” επενέβη η μαμά, ενώ δεχόταν μια μεγάλη αγκαλιά από το ημίγυμνο μικρό αγοράκι της. “Αυτά είναι βλακείες” συμπλήρωσε το μεγάλο και συνέχισε “Αφήστε με να κοιμηθώ και γυρίστε τον κόσμο δε με νοιάζει”. Η μαμά του σούφρωσε τα χείλη της, το πλησίασε και του έπιασε το χέρι, που ίσα ίσα ξεπρόβαλε από την κουβέρτα. “Η εκκλησία παιδί μου δεν είναι όλος ο κόσμος, είναι ένας τόπος προσευχής για τον Χριστούλη μας, που σήμερα γεννάται και όλα τα παιδάκια πάνε να χαρούν τα γενέθλιά του. Εσύ δε θες να τα χαρείς;”

Τι κι αν δε φαινονται εξω; Ζωντανεψε τα Χριστουγεννα μεσα σου!

Τετάρτη, 24 Δεκεμβρίου 2014

0 σχόλια



Λένε ότι κάθε χρόνο υπάρχει μια εποχή, όπου τα χαμόγελα ανθίζουν και μεταδίδονται, μια εποχή όπου η κρίση, οι οικονομίες και η μιζέρια εξαφανίζονται κάτω από το πέπλο της αγάπης και της ατμόσφαιρας... Αυτή η εποχή λένε ότι έφτασε! Και εσύ , πες μου, θα κοιτάς για πολλή ώρα ακόμα τα απλωμένα στο γραφείο σου χαρτιά, για πόσο ακόμα, πες μου, θα κάτσεις στη δουλειά σου; Και, όχι, μη μου λες ότι είμαι ρομαντική, φαντασιόπληκτη και εκτός χρόνου και τόπου, γιατί πολύ καλά το ξέρεις πως αν πιστέψεις ότι γίνεται, μέσα σου θα αναθερμανθεί, θα φωτίσει και θα ζωντανέψει το κλίμα των γιορτών γύρω σου... Αρκεί το μυαλό σου να οδηγήσεις σε αυτές τις σκέψεις.

Τι λέει ο Σαμαράς; Τι προβλέπει ο ΕΝΦΙΑ; Πού θα κινείται ο νέος ΚΠολΔ; Θα βγει τελικά Πρόεδρος της Δημοκρατίας; Σκέψεις, βασανισμοί, άγχη και καταστάσεις, που αρρωσταίνουν το σώμα και την ψυχή σου... Κάνε μου μια χάρη για δυο βδομάδες μόνο γράψε όλες τις ανησυχίες σε ένα χαρτί, πάρε με το τυχερό σου χέρι ένα κουτί και με ένα λουκέτο κλείδωσέ τες μέσα. Απελευθέρωσε τον εαυτό σου και ώθησέ τον να χαρεί τις γιορτές όσο ποτέ, όσο σου επιτρέπει η καθημερινότητά σου, όσο μπορείς. Μπορεί όλα να σου δείχνουν το μαύρο μονοπάτι, αλλά σκέψου ότι τα δικά σου μάτια βλέπουν το χρώμα.

Τι κι αν μείνεις στην πόλη;  Απόλαυσε τις βόλτες σου, άφησε όχι μόνο τις σκοτούρες σου για λίγο, αλλά βοηθήτε και άλλα άτομα να αποβάλουν τις δικές τους. Ναι ναι αν θες και μπορείς να συμμετάσχεις και στα λεγόμενα φιλανθρωπικά μπαζάρ. Υπάρχουν εκδηλώσεις, υπάρχει το κλίμα, όταν κι εσύ το διακρίνεις, όλα μέσα σου θα αλλάξουν... Μα για να σε βοηθήσουμε ιδού, σου παρουσιάζουμε επακριβώς το Χριστουγεννιάτικο εορταστικό πρόγραμμα της πρωτεύουσάς μας και έναν οδηγό για βόλτες με κλίμα φιλανθρωπίας και αλληλοβοήθειας.

Αμφιπολη: Μια αρχαιολογικη ανακαλυψη ή μια πολιτικη βομβα;

Σάββατο, 15 Νοεμβρίου 2014

0 σχόλια
                        
         
        

       Αμφίπολη: ένα μέρος, μια ιστορία, χιλιάδες ερμηνείες. Ποιος δεν απόρησε για το μυστικό της, ποιος δεν ασχολήθηκε με τον νεκρό της; Ολόκληρη η παγκόσμια κοινότητα παρατηρεί με τα μάτια καθηλωμένα στον επιβλητικό τύμβο τα καινούρια ευρήματα, τις νέες εξελίξεις γύρω από τον αρχαιολογικό χώρο. Όσα μυστικά δε θέλησαν να αντικρίσουν το φως της μέρας και κρύβονταν χιλιάδες χρόνια κάτω από τα μάτια μας χαιρετίζουν τον σύγχρονο κόσμο, προκαλώντας αναταραχές. Οι φήμες οργιάζουν, τα ενδεχόμενα πληθαίνουν και το μυστικό είναι μόνο ένα. Ένα μυστικό που προκαλεί ισχυρή σεισμική δόνηση, ακόμα και στο πολιτικό ευρωπαϊκό στερέωμα.  

          Αν σ' αρέσει η παραφιλολογία βρίσκεσαι στο κατάλληλο θέμα προς διερεύνηση. Από την Ρωξάνη μέχρι την Κλεοπάτρα και από τον Αλέξανδρο Δ' μέχρι και τον Μέγα Αλέξανδρο. Ναι καλά ακούσατε. Και κάπως έτσι δημιουργείται ο πολιτικός τυφώνας. Τι γίνεται αν αποκαλυφθεί ότι σε αυτόν τον χώρο όπου βρίσκονται πολλοί τάφοι, όπως επιβεβαιώνουν οι αρχαιολόγοι, ανακαλυπτόταν με DNA των οστών η ταυτοποίηση του μεγάλου αυτού ηγέτη; Ποια τα Σκόπια μετά από αυτό; 

                                 


Πυραμιδες και Εξωγηινοι, και Γυνη τριτο μυστηριο;

Τετάρτη, 15 Οκτωβρίου 2014

1 σχόλια
 

         "Ουδέν εστι θηρίον γυναικός αμαχώτερον" ( δεν υπάρχει θηρίο πιο δύσκολο να πολεμήσεις από τη γυναίκα), Αριστοφάνης, 445-386 π.Χ. Και τις κοιτάς καθισμένος στο μετρό στην αποβάθρα, τη μία δεξιά και μία αριστερά, η κάθε μία με τις ασχολίες της και αναρρωτιέσαι τι μπορεί να κουβαλάει μέσα του αυτό το κεφάλι; Και σηκώνεσαι για να επιβιβαστείς και τις βλέπεις με βλέμμα χαμένο να επιβιβάζονται μαζί σου... Τι ύφος, τι βαθυστόχαστες σκέψεις κάνουν και τι αναζητούν...Γυναίκες, γυναίκες, γυναίκες, όμορφες, κοντές, ψηλές, αδύνατες, μελαχρινές, ξανθιές.... Η Μίνι, η Νταίζη, η Χάιντι, η Ραπουνζέλ και η Jessica Rabbit... Όλες τόσο γνωστές, τόσο αγαπητές, μα και τόσο ίδιες; Τι τελικά είναι μεγαλύτερο μυστήριο, ο τάφος της Αμφίπολης ή μια γυναικεία ψυχολογία; 

             Μια ζωή παλεύουν να ταυτιστούν με τα παραμύθια κι εσύ ακόμα ψάχνεις τι αναζητούν; Τι; Παραμύθια; Καλύτερα να το ξανακοιτάξεις αυτό. Ποτέ δεν προτάσσεις παραμύθια γιατί όταν εκείνη το καταλάβει ότι ελλείπει το στοιχείο πραγματικότητος, η ζωή σου θα γίνει νυχτερινός εφιάλτης χωρίς την πιθανότητα να τσιμπηθείς για να τελειώσει...  Και θα ρωτήσεις... Τότε τι παραμύθια μου ξεστομίζεις πως επιθυμούν; Ας το δούμε μαζί λιγάκι σφαιρικά... 

ενα βραδυ μαζι της, στο μουσειο...

Τετάρτη, 10 Σεπτεμβρίου 2014

0 σχόλια


   "Πες μου ποια η πιθανότητα να ζήσω μακριά από αυτό; Πες μου πώς μπορώ να μαι τόσο μακριά από αυτό; Πες μου τι, τι θα κάνω από εδώ , ξέροντας ότι γίνεται κάτι τέτοιο εκεί; Πες μου, σου λέω, πες μου έστω κάτι.... Μη μένεις άλλο σιωπηλός δεν το αντέχω. Δε μ' ακούς; Σου μιλάω δε μ' ακούς;" Καθηλωμένη στη θέση της κοιτούσε ευθεία μπροστά, με το αριστερό της πόδι λυγισμένο, δε γοητευόταν πια από τα βλέμματα του κόσμου, την είχε κουράσει όλο αυτό πολύ καιρό τώρα, αλλά σαν να ξεπέρασε τα όρια πια, σαν να ξεχείλισε το ποτήρι της υπομονής, σαν να απογειώθηκε η πίκρα και να προσγειώθηκε η ελπίδα, τόσο χαμηλά, όσο ακόμα και ο Άδης θα φαινόταν ψηλότερα. Δεν κουνιόταν, μήτε μιλούσε, μήτε τα πόδια τους κουνούσε, απλά σκεφτόταν φωναχτά και περίμενε νοσταλγικά να σβήσουν για ακόμα μια μέρα τα φώτα. Αλλά δεν ήξερε ότι αυτή τη φορά ήμουν κι εγώ εκεί... Είχε επισκέπτες....

ΕΝΑΣ ΤΟΠΟΣ, ΣΥΜΒΟΛΟ ΜΙΑΣ ΧΑΜΕΝΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ, ΕΝΟΣ ΑΛΥΤΟΥ ΜΥΣΤΗΡΙΟΥ, ΑΣΚΗΤΑΡΙΑ.

Τρίτη, 3 Ιουνίου 2014

0 σχόλια


            - "Περπάτα. Μη διστάζεις. Προχώρα. Τι κόβεις τον βηματισμό;" Το πρόσωπό του τρομαγμένο κοιτούσε πίσω του. Τέντωσε το δεξί του χέρι και έσπρωξε τον μπροστινό του, που μήτε μιλιά έβγαζε μήτε ιδρώτα. Παγωμένος έσερνε ένα καρότσι υλικά και υπάκουε, απλά υπάκουε. "Πιο γρήγορα, πιο γοργά, μπορείς! Θα μας φτάσουν, δεν καταλαβαίνεις. Σε λίγο ξημερώνει και θα μας προδώσει το φως".

               Ο ήλιος ίσα που ξεπρόβαλε από την άκρη του πελάγους όταν έφτασαν μπροστά από τη μύτη ενός βουνού. Ανακουφισμένοι έκατσαν στην άκρη του κύματος και αγναντεύοντας λιγάκι την ανατολή σχεδίαζαν την ανάβασή τους. Πώς θα ήταν καλύτερο, πιο βολικό, λιγότερο επίπονο με τόσα υλικά, που κουβαλούσαν. Δεν ήταν από τούτο τον τόπο ούτε πολλοί, μονάχα πέντε, μα ήταν αρκετοί να μοιραστούν το βάρος. Ο γηραιότερος έφτιαχνε με  τις πέτρες σπίτια και άρχισε να διηγείται μια ιστορία στους υπόλοιπους. Θα περίμεναν λίγο ακόμα να ξεκουραστούν κι έπειτα θα έπαιρναν το δρομάρι για τα απάτητα χώματα του βουνού μπροστά τους. Ήταν μακρύς ο δρόμος από τον Μονόλιθο και ο Άη Γιάννης ήταν βοηθός τους, πίστευαν κι έλεγαν κι έπαιρναν θάρρος.



           Μήτε μια ώρα δεν πρόλαβαν να μετρήσουν οι δείκτες, όταν μία δάδα αναμμένη πλησίαζε προς το μέρος τους. "Ποιος είναι εκεί;" Τσίριξε ο ένας, μα ο διπλανός του, του βούλωσε το στόμα. "-Πέτρο, σστ" ψιθύρισε και με απαλές κινήσεις έκανε νεύμα στους άλλους να ετοιμαστούν. Είχε φτάσει η ώρα, η ώρα της ανάβασης. Έπιασαν με μια κίνηση όσα υλικά μπορούσαν, κάποια πετάχτγτηκαν στην άμμο, κάποια διασκορπίστηκαν, μα δε γύρισαν να τα μαζέψουν. Με έναν ταχύ βηματισμό κρύφτηκαν στο βουνό.

ενας κοσμος αντοχων, ανθρωπων σθενος. ξενος κοσμος γνωστικος...

Σάββατο, 8 Φεβρουαρίου 2014

0 σχόλια
 





         Στεκόταν στην άκρη του δρόμου και περίμενε να φανεί. Ποιος ξέρει το τι ποιος ξέρει το πότε.... Τα χέρια του μονάχα σφιγμένα σαν γροθιές τον προδίδαν. Δεν ήταν ο ίδιος και ποτέ ξανά δε θα ήταν. Το ήξερε... Για ένα λεπτό τα μάτια του χάθηκαν στο τέλος του δρόμου. Κανείς δε θα τον ενοχλούσε πια, κανένα δε θα άφηνε. Ήταν αποφασισμένος.

        Ένα μικρο κοριτσάκι με μαγουλάκια ροζ σα να κυλιόταν με τς ώρες μες στο χιόνι, τον κοίταζε μες στα μάτια και του έδειχνε το μικρο ποτήρι, που είχε να ζητά λεφτά στον δρόμο. Για λίγο έφευγε και μετά πάλι γυρνούσε προς το μέρος του. Εκνευρίστηκε αυτός. Γύρισε επιδεικτικά προς την άλλη και το αγνόησε. Μα σαν η περίσταση το θέλει..... τον πλησίασε σχεδόν διστακτικά σχεδόν με θράσος! 

Κοσμος θαυματων...

Τρίτη, 31 Δεκεμβρίου 2013

0 σχόλια


    "Μάζεψε τα πράγματα σου, πάμε Μαλαισία, σε 2 ώρες φεύγει το αεροπλάνο...Κάνε γρήγορα." Το χέρι της ακούμπησε κάτι ψιλά στη γωνία του τραπεζιού, ήταν δεν ήταν στο σύνολο 2 ευρώ και χάθηκε γοργά στο τέλος του λευκού διαδρόμου.
     "Μα, μα.... κανόνισα με τα παιδιά το βράδυ και τους υποσχέθηκα να παραγγείλουμε κρεατικά... Απαπα δε γίνεται, έχω κλείσει και το catering. Έχω προπληρώσει...." Το βλέμμα της καρφώθηκε στα ψιλά, που μετά βίας κρατιόνταν ανέπαφα στο κεκλιμένο επίπεδο του τραπεζιού, τα άρπαξε και έριξε ένα απαξιωτικό ύφος προς τη μεριά, που κατευθύνθηκε η μητέρα της. Το στόμα της άνοιξε για να εκφράσει τα αισθήματά της, μα το χτύπημα του κουδουνιού την εμπόδισε να βγάλει φωνή. "τώρα, τώρα" μονολόγησε. Δυο μικρά πλασματάκια, που ίσα ίσα φαίνονταν απ' το ματάκι της πόρτας εισήλθαν στο κατώφλι της, γεμάτα χαρά, τα κάλαντα να τους πουν. Τα πρόσωπά τους σχεδόν την παρακαλούσαν να μοιραστεί μαζί τους το δίευρω, που μόλις μάζεψε από το τραπέζι. Έχωσε το χέρι της στην τσέπη, που είχε τα κέρματα, έβγαλε 2 από αυτά και τα πέταξε κάτω επιδεικτικά. "Πιάστε τα" διέταξε και μετά, μπορείτε να φύγετε. Εκείνα έσκυψαν και καθώς απομακρύνονταν με την όπισθεν, υποκλίθηκαν, γύρισαν απ' την άλλη, η πλάτη τους έβγαλε φτερά, τα μαλλιά τους μάκρυναν και με ένα δυνατό τίναγμα των φτερών τους, έβγαλαν από το μικρό κορίτσι την ψυχική του μιζέρια και επανέφεραν την παιδική αθωότητα......

Μονοπολη ξερετε. Ποσο κοστιζει ο Εθνικος μας Υμνος;

Δευτέρα, 2 Δεκεμβρίου 2013

0 σχόλια


      Και είναι εκείνη η στιγμή, που πιστεύεις πως τα 'χεις δει όλα, πως έχεις ακούσει τα πάντα, πως έχεις μιλήσει για την κάθε μηδαμινή πιθανότητα, σχετικά με το τι πρόκειται να συμβεί σε αυτόν τον τόπο, σε αυτή τη χώρα, στην πατρίδα σου.. Μα δε σας έχω πει να μη βάζετε ποτέ ένα τέλμα, μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο της πνοής σας; Την έβαλαν να πληρώνει δάνεια, να φορολογεί οικτρά, να απολύει κόσμο, να αυξάνει τις τιμές, να μειώνει τους μισθούς, τις συντάξεις, τις απολαβές, το βιοτικό επίπεδο, τις αξίες.. αλλά μέχρι πού;! 
      Φαίνεται ότι κανείς δεν το ξέρει τελικά τον πάτο εκεινου του τεράστιου πηγαδιού, που χαριστικά μας το ονόμασαν "κρίση". Και θα μου πείτε, πάλι αερολογίες, λόγια του τίποτα και του πουθενά, συζητήσεις, που απλά κατηγορούν τις πράξεις των νομίμων εκπροσώπων μας και μπλα μπλα μπλα, ατέρμονες κουβέντες του χάους και του μηδενός. Όχι δεν γράφω για το γνωστό γενικό παιχνιδάκι του "βγάλτα απλώς από μέσα σου, κοιτώντας τον καναπέ σου". Μια είδηση μεταφέρω, απλώς. 
            Όταν μας είχε πρωτό-επισκεφτεί ο τυφώνας κρίση, όχι δεν πιάσαμε τα ραβδιά να κάνουμε κανένα ξόρκι προστασίας. Με το καπέλο του μάγου περήφανοι, ακόμα, ατενίζαμε τις ειδήσεις, που άρχισαν να ξεπηδούν απ' τους υπονόμους, τις παραφιλολογίες του στυλ "ΠΩΛΕΙΤΑΙ η Ελλάς". Κάπως έτσι ξεκίνησαν τα ανέκδοτα, διάφορα μαύρα Αγγλικά αστεία , σίγουρα θυμάστε και φτάσαμε σε κάτι τραγικές διαδικτυακές δημοσκοπήσεις: "Αν ζούσε ο Ωνάσης ποιο νησί της Μεσογείου πιστεύετε ότι θα έπαιρνε;" ή στις περίφημες εξωτερικές αποστολές ταλαντούχων δημοσιογράφων με ερωτήσεις "Αν είχατε τα λεφτά, ποιο νησί θα θέλατε να αγοράσετε;". Μέχρι και reality γίναμε στην Αγγλία: "Γίνε και εσύ Έλληνας για ένα διάστημα". Πολύ λίγοι ασχολήθηκαν σοβαρά με το ζήτημα και ακόμα λιγότεροι πίστεψαν ότι θα εξαγοραστεί η χώρα. Εσείς; Τώρα; Τι πιστεύετε;
          Πούλησαν τα δικαιώματα του Εθνικού Ύμνου της Ελλάδας στην ιαπωνική εταιρεία διαχείρισης και διανομής μουσικής IODA, που τώρα ονομάζεται ORCHARD. Ναι ναι όπως διαβάσατε, ο Εθνικός μας Ύμνος, σε στίχους Διονύσιος Σολωμός και μελοποίηση Νικόλαος Μάντζαρος, θα γίνει μια μελωδική επιτυχία σαν αυτές των MAD, θα προσπαθήσει τουλάχιστον. Τι να ευχηθούμε; Καλή επιτυχία; Αλλά σας βλέπω απορημένους. Για να δούμε αν μπορεί να γίνει λιγάκι πιο ξεκάθαρο.

η Σοφια, μια σκια στη ζωη του σπουδαιου ανδρα;

Κυριακή, 27 Οκτωβρίου 2013

0 σχόλια












"Κουράστηκαν τα λόγια τα μεγάλα να βγαίνουν απ' το στόμα σου και επέλεξαν να ζουν στον ουρανίσκο σου" μου είπες, κοιτώντας με πάντα με αυτό το απαξιωτικό σου βλέμμα. Εκείνο το ύφος, που πάντα με πληγώνει τόσο , πως δήθεν τάχα όλα τα κάνω λάθος... Σε κοίταξα, θυμάμαι, για λίγα δευτερόλεπτα, αφού μου γύρισες την πλάτη. Πάντα ήθελα να είμαι αυτό, που πάντα ονειρευόσουν για μένα , αλλά να σου πω κάτι; Δεν ήμουν τελικά πλασμένη για αυτό. Λυπάμαι. Σε είδα να απομακρύνεσαι απ' των ματιών μου την όψη, να χάνεσαι με το τέλος του γραπτού κι έπειτα έκλεισα τα μάτια και κοιμήθηκα. Ό,τι ήθελα πιο πολύ, ό, τι είχα περισσότερο ανάγκη. Δεν είναι πως δε μου 'χες ξαναπεί παρόμοια λόγια , μα είναι πως πια τα αυτιά μου αντιδράνε μόνο, το μυαλό τα κατατάσσει κατ' ευθείαν στα "αναγνωσμένα". Και με αυτή την σκέψη, το σύστημα βγήκε σε κατάσταση αναμονής και παραδόθηκε στο Μορφέα. Σε μια αναμονή για κάτι, ποιος γνωρίζει το πότε..

Η κορη της λασπωμενης αγαπης....

Παρασκευή, 18 Οκτωβρίου 2013

0 σχόλια



  " Κοίτα πάνω", ούρλιαξε "πάντα πάνω" επανέλαβε. Δυο τρεις περαστικοί σταμάτησαν το βηματισμό τους και κοίταξαν προς τα 'κει. Ένας μεσήλικας άντρας στη μέση του δρόμου, στη διαχωριστική λωρίδα κοιτούσε, μία δεξιά μία αριστερά. Μονάχος του, δεν είχε κανένα κοντά του, τουλάχιστον κάποιο έμβιο ον. "Είστε τρελός άνθρωπέ μου; Φύγετε από τη μέση"... Πηγαδάκια συζητήσεων παντού..."Θα σκοτωθεί, έτσι όπως πάει", "Γέμισε ο κόσμος τρελούς"....

  Νύχτωσε.... Η Αθήνα, ένα περιδέραιο, που ξεχάστηκε από κάποιο χέρι ευγενούς κυρίας, οι δρόμοι άδειασαν, τα αμάξια αύξησαν ταχύτητα, οι άνθρωποι λιγόστεψαν, τα φώτα άναψαν, τόσες αλλαγές, μα αυτός εκεί, στην ίδια ακριβώς ευθεία με τη διαχωριστική λωρίδα, καθισμένος οκλαδόν κοιτούσε ψηλά. Τον κοίταξα, φοβήθηκα να πλησιάσω, ο κόσμος έλεγε πολλά και το χρώμα της νύχτας ήταν επικίνδυνο, σκοτάδι. Κουνήθηκα δεξιά δήθεν πως περπατάω, μα το βλέμμα μου όλο ξέφευγε προς τα κει. Δεν ξέρω τι έφταιγε περισσότερο, πως μια ζωή ό,τι μου λέγαν με έπειθε για το αντίθετο, πως από μικρή ήμουν μια περίεργη νεαρά μα πήγα από πάνω του, το βλέμμα μου συναντήθηκε με το δικό του και το χέρι μου έκανε μια διστακτική κίνηση χειραψίας και τσουπ γύρισα απ' την άλλη. "Τι έκανα Θέε μου", ήταν αργά όμως για συνείδηση και αυτοκριτικές.

Ψαχνοντας τις ριζες σου στη Μαυριτανια...

Τετάρτη, 7 Αυγούστου 2013

0 σχόλια


    Άμμος, έρημος και ζέστη. "- Δεν κοιτάς πού πηγαίνεις;"  Ένα απότομο σκούντηγμα ενός μαυριδερού άντρα δίπλα της την απομάκρυνε αιφνιδίως από τον πάγκο με τα φρούτα. Άντρες κάθε λογής είχαν πέσει πάνω στο καφάσι με τα σύκα, που είχε η αγορά κι εκείνη απόμακρη και με μια μπούρκα να καλύπτει το πρόσωπό της έκανε προσπάθειες να αναπνεύσει.Θαρρεί κανείς πως καλύτερα ευωδίαζε η σκόνη της ερήμου παρά εκείνο το ύφασμα, που είχε περιτριγυρίσει το κεφάλι της.Αλλά κάπως έτσι επιβαλόταν εκεί... Μαυριτανία, Νουακσότ. 
Χρόνια είχε να πατήσει σε εκείνο τον τόπο. 25 έτη θυμάται. Από τότε, που η μάνα της την έβαλε σε μια βαλίτσα, μια πλεούμενη, για ένα καλύτερο αύριο. Τριών ήταν και το κεφάλι της μόλις που ανέπνεε κάτω από το ξεχαρβαλωμένο φερμουάρ της. Τόσο μικρή, μα χαραγμένο στην μνήμη της. Έφυγε στη Γαλλία, ζητιάνεψε και "υιοθετήθηκε", όχι με χαρτιά και διαδικασίες, λίγο φαγητό, ένα στέγαστρο και φροντίδα... Πάλι καλά, σκέφτηκε, ήταν καλό και αυτό. Το δεξί της χέρι ασυναίσθητα πήγε να κάνει τον σταυρό της. Σταμάτησε. Θυμήθηκε, που βρισκόταν και απλά κατέβασε το κεφάλι της σα σε μια σιωπηλή προσευχή. Το 'χε βάλει στόχο θα έβρισκε τη μητέρα της εκεί, θα την ξανασυναντούσε πάση θυσία. Είχε μόνο ένα στοιχείο, ένα όνομα και μία μνήμη, κάπου πίσω απ' την αγορά ήταν θυμάται ένα σπίτι, το δικό της. 

Silver Al - Eρτ.

Πέμπτη, 13 Ιουνίου 2013

0 σχόλια




Πονάει κεφάλι κόψει κεφάλι… Τι πιο απλό μη ζοριστούν κιόλας τα καμάρια μου να διακρίνουν τη διαφθορά απ’ την αξία. Ναι κυρίες και κύριοι, παιδιά σκυλιά άνεργοι το θερινό πρόγραμμα παραστάσεων του θεάτρου Ελλάς ξεκίνησε κι ανοίγει με χάρη τις αγκάλες του να σας προσφέρει θαλπωρή ή πνίξιμο; Θα δείξει. Επιβιβαστείτε στη μηχανή του χρόνου γιατί απόψε ήρθε η ώρα για μεγάλες αναπολήσεις.

χανεται μονο αυτος, που εσυ πιστευεις πως φευγει.

Κυριακή, 21 Απριλίου 2013

0 σχόλια






              Ποιος είπε πως πεθαίνεις; Ποιος είπε πως δε ζεις για πάντα; Ποιος το απέδειξε; Γιατί λέμε θάνατος, γιατί απώλεια; Γιατί να λέμε χαμός και γιατί να μιλάμε για αποχωρισμό; Κανείς δεν ξέρει τη συνέχεια, κανείς το τέλος δε διηγήθηκε, κανείς δεν το επιβεβαίωσε και κανείς δεν το διέψευσε. Γιατί τότε να μιλάμε για αυτό; Είναι πίστη, είναι αντιλήψεις, είναι γνώμες μα δεν είναι αλήθεια. Δεν μπορεί να είναι. Δε γίνεται. Δεν το χει κανείς βιώσει το τέλος να μας πει αν υπάρχει. Και αν σου δώσουν δυο επιλογές και σ' αρέσει πάρα πολύ η μία γιατί να επιλέξεις να πιστεύεις την άλλη; Δεν ξέρεις τι ισχύει γιατί να την πιστέψεις αυτή, που δε σου ταιριάζει; Άδειασε το μυαλό σου απ' τα καθιερωμένα. Δεν ξέρεις αν έγινε λοιπόν, δεν ξέρεις την έννοια, τίποτα δεν ξέρεις παρά μόνο αυτό που σου σερβίρουν. Ένα καταθλιπτικό πλάνο οριστικού χαμού. Θάνατο το λένε, τόσο άσχημη λέξη για μια τόσο αμφίβολη έννοια. Αν πιστεύεις στους αγγέλους πώς πιστεύεις στο θάνατο; Αν πιστεύεις στην προστασία από κάποιον που δεν μπορείς να δεις με τα μικρά σου μάτια πώς πιστεύεις στο θάνατο; Αν πιστεύεις στη συνέχεια της φύσης, της γης, του κόσμου, πες μου, πόσο παράδοξο είναι να πιστεύεις στο θάνατο τότε; 
                   Και σου παν πως χάθηκε ένα παλικάρι, ένα παιδί γεμάτο όνειρα, γεμάτο στόχους κι εσύ χαζεύεις σα χαμένος και μιλιά δεν έχεις. Παρά μόνο σκέφτεσαι. Και μήπως αυτά που λογίζεσαι έχουν νόημα, αφού εκείνος χάθηκε λες. Τίποτα δε χάθηκε, δεν υπάρχει τέλος αν δεν το πιστέψεις, τίποτα δεν υπάρχει αν δεν το πιστέψεις. Δικαίωμά σου να πιστεύεις πως δε χάθηκε, δικαίωμα σου να πιστεύεις πως υπάρχει, δικαίωμά σου να πιστεύεις πως θα βρίσκεται πάντα κοντά σου και μαζί του θα αράζεις. Ποιος μπορεί να σου το διαψεύσει. Μην πέσεις λοιπόν σε καμιά παγίδα να πιστέψεις στην άκρη της κλωστής γιατί μπορεί η κλωστή να συνεχίζεται μα εσύ να σαι τόσο αδύναμος να τη δεις, ίσως γιατί πολύ απλά δεν πιστεύεις στη συνέχεια τόσο πολύ. Κλείσε τα μάτια σου και σκέψου τον, πως γίνεται να έφυγε;  Αφού είναι ακόμα κοντά σου, το νιώθεις και εξάλλου θα πεις εκείνος η χαρά της ζωής, των νιάτων των ονείρων. Δε χάνονται ποτέ τέτοιες υπάρξεις. Πως γίνεται να έφυγε, να πεις, cause he was a superman and supermen don't die, cause he is a superman and supermen can't die.  

Βολευτηκες στο τιποτα και τ' ονομασες παντα...

Πέμπτη, 4 Απριλίου 2013

0 σχόλια



Και τελικά ποιος πατάει την σκανδάλη; Ποιος βάζει τα σκάγια; Και ποιος πυροβολεί; Αυτά είναι ερωτήματα. Το παράθυρο φανέρωνε τον κόσμο έξω, πολύχρωμο και γεμάτο εκπλήξεις, μα μέσα ήταν όλα τόσο ασφαλή, γιατί να κάνεις το βήμα….  Μια κουνιστή πολυθρόνα, και ένα χαρτί, που πάλευε με τον αέρα να κρατηθεί σε αδράνεια, ήταν τα μόνα που άλλαζαν στο κατά τα άλλα ακούνητο σκηνικό… Σηκώνεις το βλέμμα και παρατηρείς τις λεπτομέρειες στον τοίχο, τις είχες μετρήσει όλες, μία προς μία. Κοιτάς το  χάος, που το λες συνήθεια, κοιτάς το τίποτα, που το χεις κάνει κάτι, κοιτάς τον δρόμο έξω, μια αλήθεια, που σ’ εσένα μονάχα προκαλεί ένα δάκρυ. Και κάθεσαι εκεί στο τίποτα γιατί φοβάσαι να αντιμετωπίσεις τα πάντα. Και δεν είναι πως σε τρομάζουν. Όχι. Είναι πως συνήθισες. Είναι πως σε βολεύουν τα πούπουλα της πολυθρόνας σου και δε χωνεύεις να βγεις στον δρόμο. Και έχεις διαλέξει κάπως έτσι να κάθεσαι και να τα δέχεσαι όλα, αρκεί να μην ανοίξεις την πόρτα, να μην κάνεις το βήμα να βγεις έξω, να γευτείς την απογοήτευση, το τρέξιμο, τη χαρά, την καινούρια διαφορετική μέρα, όπως και αν σου ρθει αυτή. Εκεί στο ταβάνι είναι το όριο σου, εκεί το παράθυρο είναι ο κόσμος σου και εκεί οι σκέψεις σου είναι η ζωή σου.

Ο Μητσος κι ο κοτσος. ποιος ειπε πως δεν τιμωρουνται οι πολιτικοι...

Τρίτη, 26 Φεβρουαρίου 2013

0 σχόλια

 

    "Άρχισε η κάθαρση". Ένα σύνθημα στον γκρίζο τοίχο μπροστά του και μια δολοφονία ήταν αρκετά. Αρκετά στον περίπατο, που έκανε, να καταλάβει πως όλα κάποτε μαθαίνονται, πως όλα έχουν ένα τίμημα και πως την έχει μπλέξει άσχημα. Οι εφημερίδες και οι ειδήσεις είχαν βουήξει. Τα πρωτοσέλιδα έγραφαν: "Δολοφόνησαν τον Παύλο με το σύνθημα «Να χτυπήσουμε τους κλέφτες και πουλημένους πολιτικούς» ."  Κοίταξε δεξιά του στον δρόμο, άνθρωποι κάθε λογής περπατούσαν αμέριμνοι, δεχόμενοι θετικά την καινούρια μέρα, που άπλωνε τριγύρω της τα ζωντανά χρώματα, εκείνα του ήλιου. Μα πώς να τα προσέξει όλα αυτά εκείνος εδώ και ένα διάστημα "τσουρουφλιζόταν" με την ομάδα του σε μία διαρκή επίθεση από παντού... Το κινητό του χτύπησε τρεις φορές "Μήτσος" έγραφε η ένδειξη... Ήταν το παρατσούκλι του, του το χαν βγάλει όταν μια εφημεριδα είχε δημοσιεύσει ένα άρθρο με θέμα «Ο Μήτσος της Ρήνης, ο πολιτικός, από τους Μελισσουργούς της Αρτας, ο γιος του αγωγιάτη». Ξανακοίταξε την ένδειξη, συνέχιζε απτόητο να καλεί.Δεν το σήκωνε... Τι να του πει... Εδώ δεν ήξερε τι να πει ο ίδιος στον εαυτό του. Πάτησε το κουμπί της απόρριψης με μίσος.. "Την εχεμύθεια μου μέσα, άντε να ξαναεμπιστευτείς άνθρωπο...".του ξέφυγε, γύρισε και είδε τον κόσμο να τον κοιτάει,  τους χαμογέλασε μηχανικά μα τόσο ψεύτικα και απομακρύνθηκε με βήμα γοργό. Στόχος του το καφενεδάκι στην Πλάκα... Τον περίμενε εκεί ο Μήτσος...

Κι αν ολα στο σκακι, το πιονι σου δειχνουν...

Πέμπτη, 21 Φεβρουαρίου 2013

0 σχόλια
                  

Κι αν όλα στραβό τον δρόμο σου δείχνουν
αν κλείσεις τα μάτια εδώ να γυρίσεις,
 μιας αγκαλιάς τη θέρμη να πάρεις 
και σε μιας παρτίδας στο σκάκι,
 να βγάλεις το πιόνι μπροστά. 
Μη διστάσεις μπροστά στη βασίλισσα 
ορθός να σταθείς 
με ύψος μικρό, μ' ανδρεία μεγάλη, 
με τόλμη και θάρρος παιδί μου λεπτό,
 ορθά να την βλέπεις εσένα να βάλλει... 

Κι εκεί,
στο μαύρο τετράγωνο στητός σαν σταθείς, 
το βήμα προς πίσω το ξέρεις δεν πάει,
 σαν πιόνι που είσαι μπροστά θα μπορείς. 
Το σώμα σαν στρίψεις το παιχνίδι χαλάει....
 Τολμάς να το παίξεις το πιόνι μονάχα;

απο 1/12/2010