{H'} ΡΩΓΜΗ – ΣΧΕΣΗ ΚΡΑΤΟΥΣ - ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΔΙΗΓΗΜΑΤΙΚΟ ΔΙΑΛΟΓΟ ΤΩΝ ΔΥΟ ΑΝΤΙΡΡΟΠΩΝ ΠΛΕΥΡΩΝ

Κυριακή, 1 Ιουλίου 2018

0 σχόλια
ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΓΑΜΟΣ - ΝΕΟΙ
ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΟΓΔΟΟ
«Ένας γάμος είναι επιλογή μέχρι εκεί, που δεν προσβάλει τον άλλον η απόφασή σου». Κάπως έτσι ο νεαρός εντεταλμένος του κράτους θέλησε να ξεκινήσει να βαδίζει στο μονοπάτι της επιχειρηματολογίας του και συνέχισε, καθώς διέκρινε τα μάτια του ιερέα απορημένα «Μη διστάζετε να συμφωνήσετε. Γενικά εσείς οι ιερείς το κάνετε αυτό. Είστε τόσο πεπεισμένοι για αυτά που γράφουν τα Ιερά Κείμενα, που σα να κρατάτε παρωπίδες».

{Z'} ΡΩΓΜΗ – ΣΧΕΣΗ ΚΡΑΤΟΥΣ - ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΔΙΗΓΗΜΑΤΙΚΟ ΔΙΑΛΟΓΟ ΤΩΝ ΔΥΟ ΑΝΤΙΡΡΟΠΩΝ ΠΛΕΥΡΩΝ

0 σχόλια
ΑΝΑΔΡΟΜΗ ΖΩΗΣ 
ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΒΔΟΜΟ
Τα κύματα μιας θάλασσας, που απλωνόταν αδιάκοπα στο τέλος των ματιών του, έλουζαν τα γυμνά πόδια του, υπενθυμίζοντας ότι οι ώρες περνούν ανεξάρτητα από τις δικές του αμυδρές σκέψεις. Μόλις στα 19, με μια πορεία αξιοθαύμαστη στα μαθητικά του χρόνια, πέρασε με σπουδαία επιτυχία στις πρώτες θέσεις των Πολιτικών Μηχανικών του Μετσοβείου Πολυτεχνείου και τώρα αυτό. Ένα απερίσκεπτο βράδυ με την παρέα, από κείνα που όλοι τα θυμούνταν με γέλια στα χείλη τους, έκανε μια βεβιασμένη κίνηση και υπέκυψε στον ερωτικό του πόθο αγνοώντας παντελώς ότι στο μετέπειτα κάδρο τέτοιων αυθόρμητων παρορμήσεων κοσμείται σαν ακούνητη έγχρωμη φωτογραφία ένα μωρό. «Ω Θεέ μου» αναφώνησε μετά από μια γρήγορη σκέψη των γεγονότων «τι κάδρο; Τι μωρό; Θα καταστρέψει την πορεία μου, θα με … θα με… θα με κα.. τα … στρέ… ψει» στρέβλισε «Μα μήπως;» Σήκωσε το χωμένο στην άμμο δεξί του χέρι και το βούτηξε στην τσέπη του, ψαρεύοντας το αιματολογικό τεστ της κοπέλας εκείνης της μοιραίας νύχτας. «Όλα στα ύψη, όλα στα ύψη! Μα πώς γίνεται με μια φορά μόνο. Με μια φορά έγκυος;».

ΡΩΓΜΗ – ΣΧΕΣΗ ΚΡΑΤΟΥΣ - ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΔΙΗΓΗΜΑΤΙΚΟ ΔΙΑΛΟΓΟ ΤΩΝ ΔΥΟ ΑΝΤΙΡΡΟΠΩΝ ΠΛΕΥΡΩΝ {ΣΤ΄}

0 σχόλια
ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΕΚΤΟ
ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ – ΝΗΣΤΕΙΑ
«- Και πώς πέρασε η 25η Μαρτίου και πώς φάγαμε τον μπακαλιάρο μας και πώς έχουμε μονάχα 1 βδομάδα για την αναστάσιμο μέρα, δεν μπορεί στον νου μου να χωρέσει». Το χέρι του σκούπισε το ιδρωμένο του μέτωπο και κοίταξε τον απεσταλμένο του κράτους με μια ζωγραφισμένη στο ύφος του απορία «Πώς περάσατε την εορτινή μέρα της εθνικής ανεξαρτησίας;»
«-Σίγουρα δεν έφαγα μπακαλιάρο, αφού ούτε μια πλούσια από σαλάμια και τυριά πίτσα δε με χόρτασε χτες. Ένας μπακαλιάρος το μόνο, που θα κατάφερνε είναι να με κάνει να λιμοκτονήσω». Έκοψε με το μάτι του στιγμιαίως το απογοητευμένο βλέμμα του ιερέα και δίχως να προλάβει το συναίσθημά του να αντιδράσει, κοίταξε επίμονα στα μάτια του συνομιλητή του: «Τι αλήθεια τώρα; Πιστεύατε πως νήστευα;»

ΡΩΓΜΗ – ΣΧΕΣΗ ΚΡΑΤΟΥΣ - ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΔΙΗΓΗΜΑΤΙΚΟ ΔΙΑΛΟΓΟ ΤΩΝ ΔΥΟ ΑΝΤΙΡΡΟΠΩΝ ΠΛΕΥΡΩΝ {E'} ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ – ΑΠΟΚΡΙΑ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΕΜΠΤΟ

Τετάρτη, 7 Μαρτίου 2018

0 σχόλια


Ένα μικρό στολίδι μιας νεκροκεφαλής, σαν κονκάρδα να κρέμεται άτσαλα από το λευκό σιδερωμένο του πουκάμισο πρόδιδε την επιθυμία του να δηλώσει καθαρά τη θέση του να καρναβαλιστεί όλο το βράδυ. Τα χέρια του έβγαλαν απαλά τα έγγραφα του κράτους για να αναλυθούν τα στατιστικά στοιχεία επιδοτήσεων προς την εκκλησία, αλλά βλέποντας τον συνομιλητή του, τον ιερέα αυτής της εκκλησίας, να έχει κλειδώσει το βλέμμα του πάνω στην κονκάρδα νεκροκεφαλής, επανατοποθέτησε με προσοχή τα έγγραφα στη θήκη της τσάντας του και γύρισε προς το μέρος του απέναντι του.

«Δε σας αρέσει ο θάνατος;»

«-Όχι, είναι μια πορεία προς τον παράδεισο, μα πού κολλάει αυτό;» ρώτησε ο ιερέας, χωρίς να αποχωρίζονται τα μάτια του την κονκάρδα.

«-Τότε γιατί κοιτάτε τη νεκροκεφαλή τόσο έντονα; Δε θέλετε…»

ΡΩΓΜΗ – ΣΧΕΣΗ ΚΡΑΤΟΥΣ - ΕΚΛΗΣΙΑΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΔΙΗΓΗΜΑΤΙΚΟ ΔΙΑΛΟΓΟ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ – ΠΑΛΑΙΟΗΜΕΡΟΛΟΓΙΤΙΣΜΟΣ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΕΤΑΡΤΟ

Τρίτη, 6 Μαρτίου 2018

0 σχόλια



«-Αν και το θέμα δεν απασχολεί την κοινωνία τόσο πολύ, αλλά ως μια προσωπική μου διαμάχη εσωτερική με αυτό που λέγεται εκκλησιαστική οργάνωση θα σας ρωτήσω κάτι ευθέως: Γιατί τόσος διχασμός για ένα ημερολόγιο;»

Ο ιερέας μόλις είχε ακουμπήσει τον ώμο του πάνω στο τραπέζι και τα μάτια του χαμένα στις σελίδες της Καινής Διαθήκης. Θα έλεγε κανείς πως άκουγε τα μισά από αυτά που φώναζε ο συνομιλητής του. Έγειρε το σώμα του προς αυτόν και κάνοντας μια κίνηση να διορθώσει το ράσο του, που παραδινόταν στη βαρύτητα αποφάσισε να σχολιάσει: 
«-Το θέμα παιδί μου είναι ότι η οργάνωση της εκκλησίας έχει κάποιους κανόνες. Με ρωτάς γιατί επιλέξαμε το Γρηγοριανό ημερολόγιο; Θα σου πω πως η πολιτεία το επίτασσε να γίνει η αλλαγή. Το ζήτημα, όμως, δεν είναι ημερολογιακό είναι πιο πολύ να τηρείται η τάξη στην εσωτερική της ενότητα. Και αυτοί οι παλαιοημερολογίτες αυτό δε σεβάστηκαν».

ΡΩΓΜΗ – ΣΧΕΣΗ ΚΡΑΤΟΥΣ - ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΕΝΑΝ ΔΙΗΓΗΜΑΤΙΚΟ ΔΙΑΛΟΓΟ ΤΩΝ ΔΥΟ ΑΝΤΙΡΡΟΠΩΝ ΠΛΕΥΡΩΝ {Γ'} ΕΚΚΛΗΣΙΑ – ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΘΕΣΜΟΣ ή ΘΕΙΟ ΟΡΓΑΝΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΡΙΤΟ

Δευτέρα, 5 Μαρτίου 2018

0 σχόλια



Πέρασαν οι γιορτές των Χριστουγέννων, του Νέου Έτους και των Φώτων. Κουρασμένοι από τη συζήτησή τους για τη μισθοδοσία των κληρικών και το κατά πόσο αυτό πρέπει να μπαίνει στον κρατικό προϋπολογισμό, άρχισαν να συζητάνε για τις οικογένειές τους. Ο ιερέας, παντρεμένος με 3 τέκνα και ο εντολέας του κράτους αρραβωνιασμένος με τη γυναίκα του έγκυο, είχαν πολλές ευχάριστες μνήμες να μοιραστούν. Όταν, όμως, το θέμα ερχόταν στη μεταξύ τους λεκτική διαμάχη το χαμόγελο πάγωνε και οι εγκάρδιες ευχές σα να μην ειπώθηκαν ποτέ λογίζονταν.

«Κι αν πράγματι, όπως ισχυρίζεστε, μπαίνει στο στόχαστρο η εκκλησία για συγκεκριμένες σκοπιμότητες του κράτους, εσείς γιατί..» το βλέμμα του χάθηκε μες στην τσάντα του, ψάχνοντας απεγνωσμένα το στυλό του «γιατί δεν κάνετε τίποτα για να δείξετε καλή διαγωγή και να μην έχει πατήματα να στηρίξει το κράτος;» συνέχισε.

Ρωγμή: Σχέση Κράτους - Εκκλησίας μέσα από έναν διηγηματικό διάλογο των δύο αντίρροπων πλευρών {Β} ΜΙΣΘΟΔΟΣΙΑ ΚΛΗΡΙΚΩΝ (Α’ ΜΕΡΟΣ) ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΔΕΥΤΕΡΟ

Κυριακή, 4 Μαρτίου 2018

0 σχόλια


Τα χέρια του ενός σφιγμένα πάνω στο τυπωμένο νομοθέτημα, ενώ τα χέρια του άλλου κυκλωμένα γύρω από την Καινή Διαθήκη, δεν έκαναν κίνηση να κλείσουν τις πηγές γνώσης τους. Δύο οφθαλμοί να προσπαθούν να περάσουν σε επεξεργασία όλα τα τυπικά στοιχεία του νομοθετήματος για τη μισθοδοσία, για να μπορούν να τα επιβάλουν με την γλώσσα καθοριστικά στον συνομιλητή τους, ενώ οι δύο αντίκρυ τους οφθαλμοί να προσπαθούν να γευτούν το Θείο δώρο της λύτρωσης, βάσει της Καινής Διαθήκης.

«Μισθοδοσία, λοιπόν» διέκοψε τη σιγή ο εντεταλμένος από το κράτος, αφού πλέον ένιωσε σίγουρος ότι είχε έτοιμη τη ροή του λόγου του για αυτό το ζήτημα «να ξεκινήσουμε;»

Ρωγμη: Σχεση Κρατους - Εκκλησιας μεσα απο εναν διηγηματικο διαλογο των δυο αντιρροπων πλευρων ΠΡΟΛΟΓΟΣ – ΓΝΩΡΙΜΙΑ – ΒΑΣΕΙΣ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΠΡΩΤΟ

Σάββατο, 3 Μαρτίου 2018

0 σχόλια









Κουρασμένος, καθισμένος σε μια καρέκλα πλαστική στο προαύλιο του ναού κοιτούσε ένα ιπτάμενο κίτρινο φύλλο, που μάταια προσπαθούσε να προσγειωθεί μπροστά του. Μια είδηση για μια ανάγκη να αποτυπωθεί η δεδομένη κατάσταση της εκκλησίας τον είχε προβληματίσει. Όλα τα δεδομένα έπρεπε να τα περάσει από κόσκινο και να βγάλει μια σωσίβια λέμβο, που θα σώσει την σχέση εκκλησίας κράτους, πριν βουλιάξει στα άδυτα της παλαιάς εποχής για πάντα. Τα χέρια του κρατούσαν τους νόμους, που το κράτος θέσπισε για την εκκλησία και μια τα έγερνε πάνω μια κάτω σα να ήθελε με την κίνηση να ξεδιαλυθεί το χλωμό μπερδεμένο πεδίο μιας πολυκαιρισμένης συννεφιάς, αλλά τα χαρτιά, άψυχα ως ήταν δεν του έκαναν τη χάρη.

«Είστε ο κρατικός αναλυτής της κατάστασης;» Τον πλησίασε σκυμμένος ένας ιερέας. Το θετικό του νεύμα έδωσε παραπάνω από έναυσμα στον συνομιλητή του να ανοίξει τα χέρια και να ακουμπήσει τον νεαρό με τις παλάμες του στα δύο του μπράτσα: «Πάμε έχω τόσα να σου δείξω, θα ναι μακρύ αυτό το  ταξίδι».

Σωτηρες ή παρασιτα της ζωης σου;

Κυριακή, 14 Μαΐου 2017

0 σχόλια


"Ξεκίνησες το τέλος να διηγείσαι και την αρχή λησμόνησες να πεις. Φοβήθηκες τον δρόμο που περπάτησαν πολλοί , μα σκιάχτηκες και τον δικό σου δρόμο και βήμα μπρος να κάνεις δεν μπορείς και σκυφτός το τέλος για αρχή παρομοιάζεις. Μη! πόσες φορές για λάθος λόγο επιφορτώθηκες τη λέξη και τρομαγμένος ακολούθησες άλλο μονοπάτι για να μη νιώσεις την κόντρα και τη δίψα για θυμό. Μη! μια λέξη μισή που δεν προσδιορίζει ποιο είναι το σφάλμα σου, μα σε αποτρέπει απ' τα πάντα που θυμάσαι να έχεις στη ζωή σου ενδοιασμούς. Την πράξη δεν τόλμησες, τη λέξη σεβάστηκες και το σώμα σου κύρτωσες να υπακούσεις το μη! Το δικό τους μη! Και έτσι σε βρίσκω τώρα να διαβάζεις αυτές τις γραμμές και να αρνείσαι πως ταυτίζεσαι με αυτές τις λέξεις. Μα για πες μου πόσο κρυφά έχεις βάλει τον θησαυρό εαυτό σου, που καλά καλά και εσύ δε θυμάσαι αν υπάρχει; Και σε ρωτώ δε σου θυμίζει τίποτα το μη; Αυτό το μη; Ναι αυτό που σκέφτεσαι; Το μη τους!

ΤΙ ΤΟ ΧΕΙΡΙΣΤΟ; ΕΝΑΣ ΚΑΙΡΙΚΟΣ ΠΑΓΕΤΟΣ Η ΕΝΑΣ ΧΙΟΝΙΣΜΕΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ;

Τετάρτη, 11 Ιανουαρίου 2017

0 σχόλια



Πεταμένος στην άκρη ενός παράταιρου ονείρου του στέκεται με διπλωμένα τα πόδια να κοιτάζει τις νιφάδες που σκεπάζουν τις πολυφορεμένες κάλτσες, ίσως η φύση να ήθελε να τον επιβραβεύσει με ένα φυσικό μπάνιο, έξω από την άδικη καθημερινότητά του. Κανείς δεν τον κοιτούσε μα δεν τον ένοιαζε είχε τις νιφάδες να τον λούζουν τη θεία αγάπη κι αυτό του αρκούσε. Τέταρτη μέρα χιονιά κι ήταν Χριστούγεννα, τα δικά τους Χριστούγεννα με εκείνο το παλαιό ημερολόγιο, που με τα τέσσερα δάχτυλα του αριστερού του χεριού είχε γραπώσει από έναν δικό τους κι είχε βγει στην πόλη. Όχι για κάποιον λόγο, μα για να χαζέψει εκείνους, τους άλλους και τις περίεργες κινήσεις τους στο πλήθος. 

Μια όμορφη πόλη με τόση ασχήμια εσωτερική, τόση ψυχική θλίψη, που τον τρόμαζε ο κόσμος, τον τρόμαζε η τόση ελευθερία, τα τόσα "χαμόγελα" στους γύρω, τον φόβιζαν οι σκέψεις τους κι εκεί στον τοίχο ακουμπισμένος με συντροφιά τις νιφάδες, ένιωθε προστασία από το στερεοποιημένο νερό, που πάλευε να τον καλύψει από τα τόσα δήθεν γύρω του, την τόση λεγόμενη τελειότητά τους. Πέρασαν κάμποσα λεπτά να σαρώνουν τα μάτια του εκείνους, μα τίποτα δεν άλλαζε ουσιαστικά, τίποτα εκτός από το χιόνι, που είχε πλέον δώσει μια νόστιμη νότα τριγύρω του, μετατρέποντας όλα τα αμάξια σε κουραμπιεδάκια και όλα τα πεζοδρόμια σε λευκή σοκολάτα. Ήταν πλέον σίγουρος πως έπρεπε να βρει κάτι να γευματίσει, μέχρι ένα φως δυνατό να του κόψει την τόση πείνα του, αφήνοντας την περιέργεια του να πάρει τα σκήπτρα της ζωής του. Πλήσίασε.

Οικουμενικoς Πατριαρχης Γρηγόριος Ε' Μια μορφη της Επαναστασης του 1821

Τετάρτη, 23 Μαρτίου 2016

0 σχόλια


Εγώ, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Γρηγόριος Ε', βιαζόμενος από της Πόρτας, σας στέλλω αφοριστικά [...] Εσείς, όμως, να τα θεωρείτε αυτά ως άκυρα, καθότι γίνονται με βίαν και δυναστείαν και άνευ της θελήσεως του Πατριάρχου...». Τα μάτια του καρφωμένα στο χαρτί μήτε ήθελε να τα σηκώσει, είτε γιατί με άγρυπνο και επίμονο βλέμμα τον παρακολουθούσε ο Σουλτάνος Μαχμούτ Β', είτε γιατί με βάρος στην καρδιά έπλαθε τούτα τα λόγια. Ουδείς ποτέ δεν ήταν σε δυσχερέστερη θέση από κείνον σκεφτόταν, ουδείς ποτέ δεν αναγκαζόταν να αφορίσει τους επαναστάτες του Έθνους του, τους επαναστάτες της ελευθερίας... και με τέτοιες σκέψεις το κεφάλι του όλο και περισσότερο βούλιαζε, μα εκεί στον βούρκο των σκέψεων του μία φωτεινή ελπίδα ανέτειλε μέσα του, πως μονάχα ένα μούδιασμα θα προκαλούσε στους επαναστάτες και πως δε θα πτοούνταν ανασταλτικά με αυτόν τον άκυρο, όπως τον έγραφε αφορισμό για την επανάσταση. Σήκωσε το κεφάλι αργά και με διστακτικά τρεμάμενα χέρια παρέδωσε το έγγραφο για να παραδοθεί στον Αλέξανδρο Υψηλάντη και η πένα έγραφε 23 Μαρτίου 1821. ήξερε ότι θα ερχόταν μία αρχή καινούρια στον ελληνισμό αλλά και ένα τέλος. Το δικό του το τέλος.

Αποκριες και εκκλησια! μια ιδιορρυθμη σχεση

Δευτέρα, 7 Μαρτίου 2016

0 σχόλια
                                                                  
Πίσω από τις μεταξένιες κουρτίνες των ανακτόρων, πίσω από τα άγουρα βλέμματα του λαού, πίσω ακόμα και από την αυγή της άνοιξης πλέκουν μια ιστορία, εκείνοι που η κλεψύδρα της ιστορίας της γης τους έχρισε συγγραφείς της. Ακόμα μια ιστορία για να καθορίσουν ακόμα μία πρακτική, ακόμα ένα ανθρώπινο έθιμο. Οι δείκτες του χρόνου δείχνουν 6η Οικουμενική Σύνοδος και τα βλέφαρά  ενός νεαρού άνδρα, που κοιτά τον ουρανό, κλείνουν αργά για να μεταφερθούν ψυχικά σε εκείνη την αίθουσα, εκείνο τον χρόνο, 692 μ.Χ. Βίωμα ή όραμα;

Πίσω από μια μαρμάρινη κολόνα με σφιγμένο το σώμα τους παρακολουθούσε. Ήταν εκεί και ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος και άλλοι περίπου 200 Επίσκοποι. Το ήξεραν, το γνώριζαν καλά πως βρίσκονταν αντιμέτωποι με ένα αρχαίο έθιμο, με μια συνήθεια, που είχε ενσωματωθεί στα πλαίσια της κοινωνικής δομής, ένα έθιμο όμως, που σύμφωνα με τις πεποιθήσεις τους, αναπαρήγαγε ειδωλολατρικά έθιμα και αποσυντόνιζε την ηρεμία της κοινωνίας, την Αποκριά. Ο νεαρός άνδρας πίσω από την κολόνα με το δεξί του χέρι ακουμπισμένο στον τοίχο τα όσα υποστήριζαν άκουγε, για τα όσα συγκρούονταν έπαιρνε μες στης σιγής την σκέψη του θέση.

Ώσπου μια φωνή βροντερή από το τραπέζι ηχηρά είπε: “Δύο είναι οι λύσεις δια το αρχαιοδιονυσιακό έθιμο των Αποκριών και τις 2 θα συζητήσουμε και από τις 2 τη μία μονάχα καθολικά θα εφαρμόσουμε”. Τα βλέμματα όλων στράφηκαν επάνω του, καθώς αυτός έβαζε δύναμη στα πόδια να σηκωθεί όρθιος, ώστε να γίνεται αντιληπτός από το σύσσωμο πλήθος, ακόμα και από τον κρυμμένο νεαρό άνδρα. Πριν καν το στόμα του εκφράσει τις σκέψεις του, οι συνομιλητές με βαβούρα τον παρότρυναν να μιλήσει.

oταν οι Καλλικαντζαροι γυρνανε στη βαση τους

Τετάρτη, 6 Ιανουαρίου 2016

0 σχόλια
Η πόρτα του χρόνου δεν κλείνει ποτέ στις καρδιές των ανθρώπων, που αγάπησαν. Η πόρτα του χρόνου μένει ανοιχτή για να θυμάσαι τις στιγμές εκείνες, που το μυαλό από άμυνα προσπαθεί μάταια να τις ξεχάσεις. Για κάποιους είναι απλά παραθύρι, για κάποιους πόρτα κάστρου τον Μεσαίωνα και για κάποιους, δηλαδή για τους πρωταγωνιστές τούτης της ιστορίας μας είναι διέξοδος, ναι είναι πόρτα διέξοδος από τη λογική τους και από ό,τι το μυαλό τους επιτάσσει. Μα ας χαμηλώσουμε τη φωνή μας, σστ γιατί σα να τους βλέπω να πλησιάζουν.

“Φέτος δεν κάναμε πολλά, φέτος τα κάνανε μόνοι τους, μονάχοι κατέστρεφαν τις γιορτινές τους μέρες”. Το κοντό σώμα ενός ασχημόμορφου πλάσματος, καλικάντζαρου, εμφανίστηκε στη γωνία ενός δρόμου όταν το φεγγάρι τους καλωσόριζε μισογεμάτο για το τελευταίο φετινό τους βράδυ στην πραγματικότητα του πάνω κόσμου.
“Είναι που και οι ίδιοι πια δεν πιστεύουν, δεν πιστεύουν στην αγάπη. Διώχνουν μακριά τις χαρμόσυνες στιγμές τους. Αλλά αυτό Μανδραγήρα έχει ένα καλό, αυξήθηκε το πελατολόγιο μας αρκετά, αν και δεν χρειάζονταν τη βοήθειά μας για να μουρτζουφλιάσουν στη γωνία του καναπέ τους, εμείς τους βάζαμε και άλλες τρικλοποδιές”. Τα κοντά του ποδαράκια πήδηξαν πάνω από κολονάκι γερτό στην άκρη του πεζοδρομίου και απτόητος περπατώντας συνέχισε: “Πού πάμε τώρα;”
“Στα καλύτερα” απάντησε ο Μανδραγήρας, ο οποίος προπορευόταν αρκετά. “Αύριο μας διώχνουν πάλι, καταφτάνει ο παπάς με την αγιαστούρα του και εμείς θα χαθούμε ξανά, οπότε ποιο είναι το καλύτερο πράγμα να κάνουμε τελευταίο βράδυ της ύπαρξής μας εδώ;”
“Όχι πάλι Μανδραγήρα, όχι και φέτος εκείνη η χρονομηχανή”.

γεννηση χριστου - εσυ με ποια ματια την βλεπεις;

Παρασκευή, 25 Δεκεμβρίου 2015

0 σχόλια


“Ξυπνήστε, ξυπνήστε”. Η μητέρα πάνω από τα κεφάλια 2 μικρών παιδιών σκουντούσε τους ώμους τους να σηκωθούν, ήταν ειδική μέρα, ήταν γιορτινή μέρα, ήταν μέρα Χριστουγέννων. Ίσα που πρόλαβε το ένα να τραβήξει την κουβέρτα να ξανασκεπαστεί όταν το δεύτερο του την ξαναέβγαλε από πάνω του. “Δεν ακούς τι είπε η μαμά; Κουφό είσαι; Είναι ειδική μέλα, είναι μέλα Χιστουγέννων. Σήκω!” Αυτό ήδη σηκωμένο, που ήταν και το μικρότερο, με το ένα μπατζάκι φορεμένο το καλό παντελόνι και με το άλλο μπατζάκι του να φοράει την πιτζάμα έσπρωχνε τον μεγάλο αδερφό του να ξυπνήσει, ο οποίος αντιστεκόταν σθεναρά στο πολύ πρωινό ξύπνημα. “Σε 20 λεπτά πρέπει να 'μαστε έξω από το σπίτι, για να βλέπω τα αγόρια μου να ετοιμάζονται!” επενέβη η μαμά, ενώ δεχόταν μια μεγάλη αγκαλιά από το ημίγυμνο μικρό αγοράκι της. “Αυτά είναι βλακείες” συμπλήρωσε το μεγάλο και συνέχισε “Αφήστε με να κοιμηθώ και γυρίστε τον κόσμο δε με νοιάζει”. Η μαμά του σούφρωσε τα χείλη της, το πλησίασε και του έπιασε το χέρι, που ίσα ίσα ξεπρόβαλε από την κουβέρτα. “Η εκκλησία παιδί μου δεν είναι όλος ο κόσμος, είναι ένας τόπος προσευχής για τον Χριστούλη μας, που σήμερα γεννάται και όλα τα παιδάκια πάνε να χαρούν τα γενέθλιά του. Εσύ δε θες να τα χαρείς;”

Τι κι αν δε φαινονται εξω; Ζωντανεψε τα Χριστουγεννα μεσα σου!

Τετάρτη, 24 Δεκεμβρίου 2014

0 σχόλια



Λένε ότι κάθε χρόνο υπάρχει μια εποχή, όπου τα χαμόγελα ανθίζουν και μεταδίδονται, μια εποχή όπου η κρίση, οι οικονομίες και η μιζέρια εξαφανίζονται κάτω από το πέπλο της αγάπης και της ατμόσφαιρας... Αυτή η εποχή λένε ότι έφτασε! Και εσύ , πες μου, θα κοιτάς για πολλή ώρα ακόμα τα απλωμένα στο γραφείο σου χαρτιά, για πόσο ακόμα, πες μου, θα κάτσεις στη δουλειά σου; Και, όχι, μη μου λες ότι είμαι ρομαντική, φαντασιόπληκτη και εκτός χρόνου και τόπου, γιατί πολύ καλά το ξέρεις πως αν πιστέψεις ότι γίνεται, μέσα σου θα αναθερμανθεί, θα φωτίσει και θα ζωντανέψει το κλίμα των γιορτών γύρω σου... Αρκεί το μυαλό σου να οδηγήσεις σε αυτές τις σκέψεις.

Τι λέει ο Σαμαράς; Τι προβλέπει ο ΕΝΦΙΑ; Πού θα κινείται ο νέος ΚΠολΔ; Θα βγει τελικά Πρόεδρος της Δημοκρατίας; Σκέψεις, βασανισμοί, άγχη και καταστάσεις, που αρρωσταίνουν το σώμα και την ψυχή σου... Κάνε μου μια χάρη για δυο βδομάδες μόνο γράψε όλες τις ανησυχίες σε ένα χαρτί, πάρε με το τυχερό σου χέρι ένα κουτί και με ένα λουκέτο κλείδωσέ τες μέσα. Απελευθέρωσε τον εαυτό σου και ώθησέ τον να χαρεί τις γιορτές όσο ποτέ, όσο σου επιτρέπει η καθημερινότητά σου, όσο μπορείς. Μπορεί όλα να σου δείχνουν το μαύρο μονοπάτι, αλλά σκέψου ότι τα δικά σου μάτια βλέπουν το χρώμα.

Τι κι αν μείνεις στην πόλη;  Απόλαυσε τις βόλτες σου, άφησε όχι μόνο τις σκοτούρες σου για λίγο, αλλά βοηθήτε και άλλα άτομα να αποβάλουν τις δικές τους. Ναι ναι αν θες και μπορείς να συμμετάσχεις και στα λεγόμενα φιλανθρωπικά μπαζάρ. Υπάρχουν εκδηλώσεις, υπάρχει το κλίμα, όταν κι εσύ το διακρίνεις, όλα μέσα σου θα αλλάξουν... Μα για να σε βοηθήσουμε ιδού, σου παρουσιάζουμε επακριβώς το Χριστουγεννιάτικο εορταστικό πρόγραμμα της πρωτεύουσάς μας και έναν οδηγό για βόλτες με κλίμα φιλανθρωπίας και αλληλοβοήθειας.

Αμφιπολη: Μια αρχαιολογικη ανακαλυψη ή μια πολιτικη βομβα;

Σάββατο, 15 Νοεμβρίου 2014

0 σχόλια
                        
         
        

       Αμφίπολη: ένα μέρος, μια ιστορία, χιλιάδες ερμηνείες. Ποιος δεν απόρησε για το μυστικό της, ποιος δεν ασχολήθηκε με τον νεκρό της; Ολόκληρη η παγκόσμια κοινότητα παρατηρεί με τα μάτια καθηλωμένα στον επιβλητικό τύμβο τα καινούρια ευρήματα, τις νέες εξελίξεις γύρω από τον αρχαιολογικό χώρο. Όσα μυστικά δε θέλησαν να αντικρίσουν το φως της μέρας και κρύβονταν χιλιάδες χρόνια κάτω από τα μάτια μας χαιρετίζουν τον σύγχρονο κόσμο, προκαλώντας αναταραχές. Οι φήμες οργιάζουν, τα ενδεχόμενα πληθαίνουν και το μυστικό είναι μόνο ένα. Ένα μυστικό που προκαλεί ισχυρή σεισμική δόνηση, ακόμα και στο πολιτικό ευρωπαϊκό στερέωμα.  

          Αν σ' αρέσει η παραφιλολογία βρίσκεσαι στο κατάλληλο θέμα προς διερεύνηση. Από την Ρωξάνη μέχρι την Κλεοπάτρα και από τον Αλέξανδρο Δ' μέχρι και τον Μέγα Αλέξανδρο. Ναι καλά ακούσατε. Και κάπως έτσι δημιουργείται ο πολιτικός τυφώνας. Τι γίνεται αν αποκαλυφθεί ότι σε αυτόν τον χώρο όπου βρίσκονται πολλοί τάφοι, όπως επιβεβαιώνουν οι αρχαιολόγοι, ανακαλυπτόταν με DNA των οστών η ταυτοποίηση του μεγάλου αυτού ηγέτη; Ποια τα Σκόπια μετά από αυτό; 

                                 


Πυραμιδες και Εξωγηινοι, και Γυνη τριτο μυστηριο;

Τετάρτη, 15 Οκτωβρίου 2014

1 σχόλια
 

         "Ουδέν εστι θηρίον γυναικός αμαχώτερον" ( δεν υπάρχει θηρίο πιο δύσκολο να πολεμήσεις από τη γυναίκα), Αριστοφάνης, 445-386 π.Χ. Και τις κοιτάς καθισμένος στο μετρό στην αποβάθρα, τη μία δεξιά και μία αριστερά, η κάθε μία με τις ασχολίες της και αναρρωτιέσαι τι μπορεί να κουβαλάει μέσα του αυτό το κεφάλι; Και σηκώνεσαι για να επιβιβαστείς και τις βλέπεις με βλέμμα χαμένο να επιβιβάζονται μαζί σου... Τι ύφος, τι βαθυστόχαστες σκέψεις κάνουν και τι αναζητούν...Γυναίκες, γυναίκες, γυναίκες, όμορφες, κοντές, ψηλές, αδύνατες, μελαχρινές, ξανθιές.... Η Μίνι, η Νταίζη, η Χάιντι, η Ραπουνζέλ και η Jessica Rabbit... Όλες τόσο γνωστές, τόσο αγαπητές, μα και τόσο ίδιες; Τι τελικά είναι μεγαλύτερο μυστήριο, ο τάφος της Αμφίπολης ή μια γυναικεία ψυχολογία; 

             Μια ζωή παλεύουν να ταυτιστούν με τα παραμύθια κι εσύ ακόμα ψάχνεις τι αναζητούν; Τι; Παραμύθια; Καλύτερα να το ξανακοιτάξεις αυτό. Ποτέ δεν προτάσσεις παραμύθια γιατί όταν εκείνη το καταλάβει ότι ελλείπει το στοιχείο πραγματικότητος, η ζωή σου θα γίνει νυχτερινός εφιάλτης χωρίς την πιθανότητα να τσιμπηθείς για να τελειώσει...  Και θα ρωτήσεις... Τότε τι παραμύθια μου ξεστομίζεις πως επιθυμούν; Ας το δούμε μαζί λιγάκι σφαιρικά... 

ενα βραδυ μαζι της, στο μουσειο...

Τετάρτη, 10 Σεπτεμβρίου 2014

0 σχόλια


   "Πες μου ποια η πιθανότητα να ζήσω μακριά από αυτό; Πες μου πώς μπορώ να μαι τόσο μακριά από αυτό; Πες μου τι, τι θα κάνω από εδώ , ξέροντας ότι γίνεται κάτι τέτοιο εκεί; Πες μου, σου λέω, πες μου έστω κάτι.... Μη μένεις άλλο σιωπηλός δεν το αντέχω. Δε μ' ακούς; Σου μιλάω δε μ' ακούς;" Καθηλωμένη στη θέση της κοιτούσε ευθεία μπροστά, με το αριστερό της πόδι λυγισμένο, δε γοητευόταν πια από τα βλέμματα του κόσμου, την είχε κουράσει όλο αυτό πολύ καιρό τώρα, αλλά σαν να ξεπέρασε τα όρια πια, σαν να ξεχείλισε το ποτήρι της υπομονής, σαν να απογειώθηκε η πίκρα και να προσγειώθηκε η ελπίδα, τόσο χαμηλά, όσο ακόμα και ο Άδης θα φαινόταν ψηλότερα. Δεν κουνιόταν, μήτε μιλούσε, μήτε τα πόδια τους κουνούσε, απλά σκεφτόταν φωναχτά και περίμενε νοσταλγικά να σβήσουν για ακόμα μια μέρα τα φώτα. Αλλά δεν ήξερε ότι αυτή τη φορά ήμουν κι εγώ εκεί... Είχε επισκέπτες....

ΕΝΑΣ ΤΟΠΟΣ, ΣΥΜΒΟΛΟ ΜΙΑΣ ΧΑΜΕΝΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ, ΕΝΟΣ ΑΛΥΤΟΥ ΜΥΣΤΗΡΙΟΥ, ΑΣΚΗΤΑΡΙΑ.

Τρίτη, 3 Ιουνίου 2014

0 σχόλια


            - "Περπάτα. Μη διστάζεις. Προχώρα. Τι κόβεις τον βηματισμό;" Το πρόσωπό του τρομαγμένο κοιτούσε πίσω του. Τέντωσε το δεξί του χέρι και έσπρωξε τον μπροστινό του, που μήτε μιλιά έβγαζε μήτε ιδρώτα. Παγωμένος έσερνε ένα καρότσι υλικά και υπάκουε, απλά υπάκουε. "Πιο γρήγορα, πιο γοργά, μπορείς! Θα μας φτάσουν, δεν καταλαβαίνεις. Σε λίγο ξημερώνει και θα μας προδώσει το φως".

               Ο ήλιος ίσα που ξεπρόβαλε από την άκρη του πελάγους όταν έφτασαν μπροστά από τη μύτη ενός βουνού. Ανακουφισμένοι έκατσαν στην άκρη του κύματος και αγναντεύοντας λιγάκι την ανατολή σχεδίαζαν την ανάβασή τους. Πώς θα ήταν καλύτερο, πιο βολικό, λιγότερο επίπονο με τόσα υλικά, που κουβαλούσαν. Δεν ήταν από τούτο τον τόπο ούτε πολλοί, μονάχα πέντε, μα ήταν αρκετοί να μοιραστούν το βάρος. Ο γηραιότερος έφτιαχνε με  τις πέτρες σπίτια και άρχισε να διηγείται μια ιστορία στους υπόλοιπους. Θα περίμεναν λίγο ακόμα να ξεκουραστούν κι έπειτα θα έπαιρναν το δρομάρι για τα απάτητα χώματα του βουνού μπροστά τους. Ήταν μακρύς ο δρόμος από τον Μονόλιθο και ο Άη Γιάννης ήταν βοηθός τους, πίστευαν κι έλεγαν κι έπαιρναν θάρρος.



           Μήτε μια ώρα δεν πρόλαβαν να μετρήσουν οι δείκτες, όταν μία δάδα αναμμένη πλησίαζε προς το μέρος τους. "Ποιος είναι εκεί;" Τσίριξε ο ένας, μα ο διπλανός του, του βούλωσε το στόμα. "-Πέτρο, σστ" ψιθύρισε και με απαλές κινήσεις έκανε νεύμα στους άλλους να ετοιμαστούν. Είχε φτάσει η ώρα, η ώρα της ανάβασης. Έπιασαν με μια κίνηση όσα υλικά μπορούσαν, κάποια πετάχτγτηκαν στην άμμο, κάποια διασκορπίστηκαν, μα δε γύρισαν να τα μαζέψουν. Με έναν ταχύ βηματισμό κρύφτηκαν στο βουνό.

ενας κοσμος αντοχων, ανθρωπων σθενος. ξενος κοσμος γνωστικος...

Σάββατο, 8 Φεβρουαρίου 2014

0 σχόλια
 





         Στεκόταν στην άκρη του δρόμου και περίμενε να φανεί. Ποιος ξέρει το τι ποιος ξέρει το πότε.... Τα χέρια του μονάχα σφιγμένα σαν γροθιές τον προδίδαν. Δεν ήταν ο ίδιος και ποτέ ξανά δε θα ήταν. Το ήξερε... Για ένα λεπτό τα μάτια του χάθηκαν στο τέλος του δρόμου. Κανείς δε θα τον ενοχλούσε πια, κανένα δε θα άφηνε. Ήταν αποφασισμένος.

        Ένα μικρο κοριτσάκι με μαγουλάκια ροζ σα να κυλιόταν με τς ώρες μες στο χιόνι, τον κοίταζε μες στα μάτια και του έδειχνε το μικρο ποτήρι, που είχε να ζητά λεφτά στον δρόμο. Για λίγο έφευγε και μετά πάλι γυρνούσε προς το μέρος του. Εκνευρίστηκε αυτός. Γύρισε επιδεικτικά προς την άλλη και το αγνόησε. Μα σαν η περίσταση το θέλει..... τον πλησίασε σχεδόν διστακτικά σχεδόν με θράσος! 

απο 1/12/2010